“Vijandig? Nee, papa. Dit is georganiseerd.”

Ik pakte de tweede envelop.

“En deze,” zei ik, terwijl ik hem naar het midden van de tafel schoof, “is voor iedereen.”

Mijn moeder pakte hem dit keer.

Ze las de eerste pagina.

Haar ogen werden groter.

“Wat betekent dit?” fluisterde ze.

“Ik heb een nieuwe baan,” zei ik. “In Rotterdam. Senior projectmanager. Ik begin volgende maand.”

Mijn zus lachte schamper. “Dus je loopt gewoon weg?”

Ik draaide mijn hoofd langzaam naar haar.

“Weglopen is iets wat je doet zonder plan. Ik vertrek met voorbereiding.”

Thomas stond op. “Je overdrijft. Dit is iets waar we doorheen kunnen werken.”

Ik keek hem aan alsof ik hem voor het eerst zag.

“We?” herhaalde ik zacht. “Sinds wanneer?”

Er viel een stilte.

De soort stilte waarin mensen zich realiseren dat het script niet meer werkt.

Mijn vader probeerde opnieuw grip te krijgen.

“Amelia, je huwelijk is belangrijk. Fouten gebeuren. We kunnen dit intern oplossen.”

“Intern?” herhaalde ik. “Zoals dit hier intern is opgelost? Door mij in een stoel te zetten en te verwachten dat ik instem?”

Mijn zus rolde met haar ogen.

“Je doet altijd alsof je beter bent dan iedereen.”

Ik lachte zacht.

“Nee. Ik heb gewoon altijd meer verantwoordelijkheid genomen dan iedereen.”

Dat kwam harder aan dan ik had bedoeld.

Maar het was waar.

Ik keek mijn vader aan.

“Je wilde dat ik volwassen was. Dat ben ik. Volwassen genoeg om niet te blijven waar ik niet gerespecteerd word.”

Thomas probeerde dichterbij te komen.

“Amelia, luister—”

“Ik heb geluisterd,” zei ik rustig. “Maandenlang. Naar excuses. Naar halve waarheden. Naar stilte waar eerlijkheid had moeten zijn.”

Mijn moeder begon te huilen.

Niet luid.

Lees verder op de volgende pagina