…stopten voor de deur van het kantoor van de schoolverpleegkundige.

Mijn hart bonsde in mijn oren.

Door het kleine raam zag ik flitsen van beweging — een paramedicus die een tas sloot, een leraar die haar hand voor haar mond hield. Alles voelde vertraagd, alsof ik onder water liep.

Dr. Kline opende de deur en liet me voorgaan.

Miles zat rechtop op een onderzoekstafel. Hij was bleek, maar bij bewustzijn. Een deken lag om zijn schouders. Toen hij me zag, lichtten zijn ogen op.

“Mama.”

Dat ene woord brak bijna mijn knieën.

Ik liep naar hem toe en nam zijn gezicht in mijn handen. “Ben je oké? Wat is er gebeurd?”

“Mijn buik deed pijn,” zei hij zacht. “En mijn keel prikte.”

Een paramedicus knikte geruststellend. “Hij is stabiel. We denken aan een milde allergische reactie. We hebben hem gecontroleerd en alles is nu onder controle.”

Allergische reactie?

Miles had één bekende allergie. Pinda’s.

Maar dat wist iedereen.

Ik keek op naar Dr. Kline. Haar gezicht was ernstig.

“We moeten u iets laten zien,” zei ze.

Op het bureau lag Miles’ lunchbox. De blauwe met astronauten erop. Ik herkende zelfs de kleine kras aan de zijkant.

“Mag ik vragen,” begon ze voorzichtig, “of u wist wat erin zat?”

“Gewoonlijk maak ik zijn lunch,” zei ik. “Maar vandaag moest ik vroeg weg voor werk. Elaine zei dat zij het wel zou doen.”

Dr. Kline knikte naar de verpleegkundige.

Langzaam werd de lunchbox geopend.

Lees verder op de volgende pagina