“Hij komt vaak langs sinds jij hier bent,” antwoordde ze eenvoudig. “Hij zei dat mama niet moest praten over die avond. Maar ik hoorde hen ruziën.”

De maatschappelijk werker fronste. “Sophie, wat bedoel je precies?”

Sophie draaide zich naar haar. “Ik hoorde mama zeggen dat het niet zo had moeten gaan. Dat het een ongeluk was. En oom Rick zei dat papa het toch niet kon bewijzen.”

De kamer werd nog stiller.

Een van de bewakers stapte naar voren. “Directeur Reed moet dit horen.”

Binnen tien minuten stond directeur Thomas Reed in de deuropening van de bezoekruimte. Hij had al honderden laatste gesprekken gezien. De meeste waren gevuld met spijt, verdriet of stilte.

Dit was anders.

“Sophie,” zei hij voorzichtig, terwijl hij op ooghoogte ging zitten, “kun je me precies vertellen wat je hebt gehoord?”

Ze knikte ernstig.

“Ik werd wakker die avond. Mama was aan het huilen in de keuken. Oom Rick had bloed op zijn mouw. Hij zei dat het niet zo erg was als het eruitzag. Dat papa toch al ruzie had gehad met die man.”

Daniel sloot zijn ogen. Vijf jaar lang had hij volgehouden dat hij die avond niet eens in de buurt van het slachtoffer was geweest.

“Heb je dit eerder verteld?” vroeg Reed.

Sophie schudde haar hoofd. “Mama zei dat ik het verkeerd had begrepen. Dat papa een slecht mens was. Maar papa liegt niet.”

De directeur stond langzaam op. Zijn blik was strak.

“Stop alle voorbereidingen,” zei hij tegen de bewaker bij de deur. “Nu.”

“Maar meneer— de procedure—” begon de bewaker.

“Nu,” herhaalde Reed.

Binnen een uur werd de geplande executie officieel uitgesteld. Binnen drie uur werd het kantoor van de procureur-generaal geïnformeerd. Tegen de avond stonden er juridische teams in spoedoverleg.

Want als wat het meisje zei klopte — zelfs gedeeltelijk — dan was er mogelijk sprake van achtergehouden informatie.

De volgende ochtend werd een noodzitting aangevraagd.

Lees verder op de volgende pagina