De media kregen lucht van het verhaal: een executie op het laatste moment stilgelegd na een onverwachte verklaring van een kind.

Maar binnen de muren van de gevangenis ging het niet om krantenkoppen. Het ging om feiten.

Rechercheurs bezochten het voormalige huis van Daniel. Met een nieuw bevel werd de garage doorzocht.

Achterin, onder oude verfblikken, vonden ze een metalen doos.

In de doos lagen leren handschoenen.

Met sporen.

Het laboratoriumrapport kwam sneller dan normaal. Nieuwe technieken, verbeterde analysemethoden — dingen die vijf jaar eerder nog niet beschikbaar waren.

De resultaten toonden aan dat de vingerafdrukken op het moordwapen onvolledig waren geanalyseerd. Er was een tweede, gedeeltelijke afdruk die destijds als “onbruikbaar” was bestempeld.

Die afdruk kwam overeen met Rick Lawson — de broer van Daniels ex-vrouw.

Rick werd dezelfde avond nog ondervraagd.

Aanvankelijk ontkende hij alles. Maar geconfronteerd met forensisch bewijs en Sophie’s verklaring begon zijn verhaal te wankelen.

Hij gaf toe dat hij die avond bij het slachtoffer was geweest. Een zakelijk conflict was uit de hand gelopen. Er was een worsteling ontstaan.

“Het was nooit de bedoeling,” zei hij uiteindelijk. “Het was een ongeluk.”

“Waarom Daniel?” vroeg de rechercheur.

Rick keek naar de tafel. “Hij had al ruzie met hem gehad. Het was makkelijk.”

Binnen 24 uur na Sophie’s fluistering werd de executie officieel geannuleerd.

Binnen 48 uur werd een herzieningsprocedure gestart.

En binnen enkele weken werd Daniel Harper vrijgelaten in afwachting van een volledige vrijspraak.

De dag dat hij de gevangenis verliet, stond Sophie buiten te wachten, hand in hand met haar maatschappelijk werker.

Hij knielde toen hij haar zag.

Lees verder op de volgende pagina