Skip to content 
Op het scherm zag ik Noah bij het klimrek staan, zijn kleine rugzak nog half open. Hij keek niet bang. Hij lachte.
Voor hem stond een jongen.
Mijn adem stokte.
De jongen had donker haar, dezelfde lichte krul in zijn nek als Ethan. Dezelfde manier van zijn hoofd iets schuin houden wanneer hij luisterde. Hij droeg een blauwe jas en sprak rustig, terwijl Noah aandachtig knikte.
“Wie is dat kind?” fluisterde ik.
De beheerder, mevrouw Van Dijk, fronste. “Dat is nieuw voor mij. Ik zal even inzoomen.”
Ze klikte en het beeld werd scherper. Mijn hart bonsde in mijn keel.
Het was niet Ethan. Natuurlijk niet. Maar de gelijkenis was zo sterk dat mijn knieën begonnen te trillen.
“Hij staat niet op onze leerlingenlijst,” zei ze langzaam. “Misschien een broer of zus van een leerling?”
“Noah heeft geen oudere kinderen in zijn klas,” antwoordde ik hees.
We keken hoe de jongen iets in Noah’s hand legde. Daarna draaide hij zich om en liep naar de rand van het schoolplein, waar een vrouw hem oppikte. Haar gezicht was half zichtbaar.
Ik voelde een vreemde herkenning.
“Kun je het kenteken zien?” vroeg ik.
Ze schudde haar hoofd. “De camera reikt niet tot daar.”
Ik bedankte haar en liep naar buiten met een hoofd vol vragen. Noah huppelde naast me alsof er niets bijzonders was gebeurd.
“Was dat hem?” vroeg hij opgewekt.
“Wie bedoel je, schat?”
“Ethan.”
Mijn stem bleef kalm, al voelde ik me allesbehalve zo. “Dat was een jongetje dat op hem lijkt. Weet je hoe hij heet?”
Noah schudde zijn hoofd. “Hij zei dat hij het niet mocht zeggen.”
“Waarom niet?”