Skip to content 
“Papa is geen dief,” zei ze. “Hij is mijn papa.”
Catherine slikte.
Ze had duizenden zaken behandeld. Ze had verdachten gezien die huilden, schreeuwden, smeekten. Ze had families zien breken. Maar dit — dit was anders.
“Wie heeft jou verteld dat je mij kunt genezen?” vroeg Catherine kalm.
Lily keek even naar de vloer. “Niemand. Maar als je iets heel graag wil, en je bidt ervoor, dan gebeurt er soms iets.”
Een paar mensen in de zaal draaiden ongemakkelijk weg.
Catherine voelde opnieuw die lichte elektrische golf onder haar ribben. Haar artsen hadden gezegd dat haar verlamming volledig was. Geen herstel mogelijk. Geen illusies.
En toch…
“Lily,” zei ze zacht, “weet je wat er gebeurt als iemand steelt?”
Het meisje knikte langzaam. “Dan is hij bang.”
Die woorden bleven hangen.
Robert keek op. Zijn ogen waren rood.
“Mevrouw de rechter,” zei hij, zijn stem breekbaar maar beheerst, “ik heb geen excuus. Ik stal twintig dollar aan medicijnen. Ik had nog vijf dollar op mijn rekening. Mijn dochter had koorts die maar niet zakte. De verzekering dekte het niet. Ik… ik dacht niet aan de wet. Ik dacht alleen aan haar.”
Catherine keek naar de aanklager.
“Is het medicijn inmiddels betaald?” vroeg ze.
De aanklager bladerde in zijn dossier. “Ja, Edelachtbare. Een anonieme donatie dekte de kosten twee dagen na de arrestatie.”
“En de apotheek?” vroeg ze verder.
“Ze hebben geen aanvullende schadeclaim ingediend.”
Catherine keek opnieuw naar Lily, die nog steeds haar hand vasthield.
“Waarom denk je dat ik uw papa moet vrijlaten?” vroeg ze.
“Omdat hij goed is,” zei Lily simpelweg. “En goede mensen maken soms fouten.”
Er ging een bijna onmerkbare beweging door Catherine’s been.
Geen zichtbare stap.
Maar een interne reactie.
Ze voelde tranen branden achter haar ogen — iets wat ze zichzelf zelden toestond in het openbaar.
Drie jaar geleden, na het ongeluk, had ze besloten dat emotie haar niet langer mocht sturen. Ze had haar reputatie opgebouwd op strengheid. Onwrikbaar. Onpartijdig.