Skip to content 
“Mevrouw,” zei hij, zichtbaar geëmotioneerd, “ik weet niet hoe ik u moet bedanken.”
Catherine knikte. “Zorg goed voor uw dochter. Dat is genoeg.”
Lily stapte naar voren.
“Bent u al beter?” vroeg ze oprecht.
Catherine glimlachte — een zeldzame, zachte glimlach.
“Een beetje,” zei ze.
En op dat moment besefte ze dat genezing niet altijd in spieren of zenuwen zit.
Soms zit het in perspectief.
In het toestaan van mededogen.
In het loslaten van het idee dat kracht gelijkstaat aan hardheid.
Toen Robert en Lily vertrokken, bleef Catherine nog even zitten.
Ze bewoog haar tenen.
Misschien verbeeldde ze het zich.
Misschien niet.
Maar één ding wist ze zeker:
Dat kleine meisje had haar iets teruggegeven wat ze drie jaar geleden verloren had.
Niet haar mobiliteit.
Maar haar menselijkheid.
En dat was misschien wel het begin van een ander soort herstel.