Skip to content 
Hij dacht alleen aan zijn zoon die al drie dagen huilde.
“Rustig… rustig…” fluisterde hij.
Hij wilde niet trekken zonder goed te zien wat hij deed. Hij pakte een vergrootglas uit een kleine gereedschapsdoos in de kast – iets dat hij normaal gebruikte voor hobbyprojecten.
Toen hij opnieuw keek, werd alles duidelijker.
Het haartje zat diep in de huid gedrukt.
Geen wonder dat zijn zoon zo veel pijn had.
De vader liep snel naar de slaapkamer en maakte zijn vrouw voorzichtig wakker.
“Je moet even meekomen,” zei hij zacht maar dringend.
Ze schrok meteen wakker.
“Wat is er? Is hij ziek?”
Hij liet haar het teentje zien onder het licht.
Haar hand vloog naar haar mond.
“Hoe kan dat gebeuren?” fluisterde ze.
De vader haalde diep adem.
“Waarschijnlijk een haar van ons. Misschien tijdens het wassen of aankleden. Het kan ongemerkt in een sok of kledingstuk terechtkomen.”
De moeder knikte langzaam, nog steeds geschrokken.
“Wat doen we nu?”
De vader dacht snel na.
Hij wist dat ze voorzichtig moesten zijn. Als ze het verkeerd deden, konden ze de huid beschadigen.
“Laten we eerst proberen het voorzichtig los te maken,” zei hij.
Hij pakte een kleine pincet uit de badkamer en steriliseerde die snel met warm water en alcohol. Daarna ging hij weer naast de baby zitten.
De kleine jongen begon opnieuw zacht te jammeren.
De vader werkte langzaam en geconcentreerd. Millimeter voor millimeter probeerde hij het haartje los te krijgen zonder extra druk te zetten.
Het duurde een paar minuten die eindeloos leken.
Maar uiteindelijk kwam het haartje los.
Zodra de spanning verdween, veranderde er iets bij de baby.
Zijn huilen stopte bijna meteen.
Zijn kleine lichaam ontspande zich langzaam in de armen van zijn vader.
De ouders keken elkaar verbaasd aan.
Na drie dagen van onophoudelijk huilen lag hun zoon eindelijk rustig.
De moeder voelde voorzichtig aan het beentje.
“De zwelling trekt al een beetje weg,” zei ze opgelucht.