Skip to content 
Later die middag vroeg Eli of ik met hem naar het park ging om de raket te testen. Ik keek naar mijn moeder.
“Wilt u mee?” vroeg ik.
Tot mijn verrassing zei ze ja.
We liepen samen naar buiten. Het was geen chique buurt, maar netjes. Kinderen speelden op het plein. Buren groetten elkaar. Niemand keek op of neer.
In het park zette Eli zijn raket op een kleine heuvel en telde luid af. Natuurlijk vloog hij niet echt, maar hij rende erachteraan alsof hij een missie leidde.
Mijn moeder keek hem na.
“Hij vertrouwt je volledig,” zei ze.
“Ja.”
“Dat is… zeldzaam.”
Ik zweeg.
Na een paar minuten zei ze: “Toen jij klein was, was ik altijd bang.”
Ik draaide me naar haar toe.
“Bang dat je zou falen,” vervolgde ze. “Bang dat je niet sterk genoeg zou zijn. Dus maakte ik je sterker. Tenminste, dat dacht ik.”
Ze keek naar haar handen. Perfect verzorgde nagels, maar nu ineengevouwen als die van iemand die zich klein voelt.
“Mijn eigen moeder was koud,” zei ze. “Ze leerde me dat succes bescherming is. Dat liefde… optioneel is.”
Ik voelde geen woede. Alleen een oud verdriet dat eindelijk woorden kreeg.
“U heeft me alles gegeven behalve ruimte om te kiezen,” zei ik voorzichtig.
Ze knikte. “En jij koos toch.”
Eli kwam teruggerend. “Oma! Zag u dat? Hij ging helemaal tot daar!”
Ze glimlachte. Niet beleefd. Niet geforceerd.
Echt.
“Ik zag het,” zei ze.
En voor het eerst klonk het alsof ze niet alleen de raket bedoelde.
Terug in het appartement bleef ze nog even staan voordat ze vertrok.
“Ik dacht dat ik een mislukking zou aantreffen,” zei ze. “Een chaos. Financiële problemen. Spijt.”
Ze keek rond.
“Ik zie rust.”
Anna kwam naast me staan. Zonder drama. Zonder triomf.
“Het is geen perfect leven,” zei ik. “Maar het is van ons. Ik ga elke avond slapen zonder het gevoel dat ik een rol speel.”
Mijn moeder haalde diep adem.
“Ik heb je verstoten,” zei ze. “Omdat ik dacht dat je jezelf onder je niveau plaatste.”
Ze keek naar Anna.
“Maar misschien… heb ik nooit begrepen wat niveau werkelijk betekent.”
Er glinsterden tranen in haar ogen, maar ze liet ze niet vallen.
“Mag ik,” begon ze aarzelend, “nog eens langskomen? Misschien… voor zijn volgende raketlancering?”
Eli keek hoopvol van haar naar mij.