Skip to content 
Ik knikte langzaam. “Dat zou kunnen.”
Ze stapte naar hem toe.
“Mag ik je volgende keer helpen bouwen?” vroeg ze.
Hij straalde. “Ja! Maar u moet wel knoeien met lijm. Dat hoort erbij.”
Ze lachte zacht. “Dat zal ik proberen.”
Toen ze wegging, omhelsde ze me. Onhandig. Kort. Maar echt.
“Je hebt niet gefaald,” fluisterde ze. “Je hebt iets gebouwd wat ik nooit heb geleerd te maken.”
Ik keek haar na terwijl ze naar haar auto liep – elegant als altijd, maar minder onaantastbaar.
Anna sloeg haar arm om mijn middel.
“Gaat het?” vroeg ze.
“Ja,” zei ik.
Binnen begon Eli alweer enthousiast te vertellen over verbeteringen aan zijn raket.
Ik keek rond in ons kleine appartement. De tekeningen. De puzzel. De warmte.
Mijn moeder dacht dat ik mijn leven had verpest.
Maar wat ze zag, was iets wat niet in investeringsplannen of elite-opleidingen past.
Geen prestige.
Geen façade.
Gewoon liefde die niet verdiend hoeft te worden.
En soms moet iemand alles verliezen wat hij denkt te moeten zijn, om eindelijk te worden wie hij altijd al was.