Conrad staarde naar het bed van Logan, zijn ogen volgden de contouren van het gezicht dat al jaren geen teken van leven had gegeven. De kamer was stil op het zachte gezoem van de medische apparaten na, en toch voelde Conrad een spanning die bijna tastbaar was. Hij hield zijn adem in en drukte opnieuw op de opnameknop, terwijl hij probeerde zichzelf te overtuigen dat hij geen monsterlijk idee had, maar slechts een wetenschapper die de waarheid wilde achterhalen.
De eerste uren leken normaal. Logan bleef bewegingloos, zijn borstkas steeg en daalde in een mechanisch ritme dat alleen de monitoren bijhield. Maar na een tijdje begon iets vreemds te gebeuren. Het lichte trillen van zijn vingers leek ritmisch te versnellen, alsof een onzichtbare kracht een patroon volgde dat geen enkele medische verklaring had. Conrad voelde een rilling over zijn rug lopen.
Hij had al talloze scenario’s in zijn hoofd doorgewerkt: neurologische anomalieën, zeldzame hormonale reacties, misschien zelfs hallucinaties veroorzaakt door zijn eigen vermoeidheid. Maar niets bereidde hem voor op wat hij zag toen de camera scherp stelde op Logan’s ogen. Voor het eerst in meer dan drie jaar openden ze zich – slechts een fractie van een seconde, maar het was genoeg. Het was alsof hij iets probeerde te communiceren, een boodschap die de wetten van wetenschap tartte.
Conrad drukte zijn hand tegen zijn mond. Zijn hart bonsde in zijn borst. Hij wist dat hij dit moment moest vastleggen, maar de realiteit voelde te zwaar om te bevatten. Het was alsof Logan iets had losgemaakt dat de menselijke logica niet kon bevatten.
De volgende dagen waren een wervelwind van angst, verwarring en een obsessie die Conrad niet eerder had gekend. Hij keek urenlang naar de beelden, frame voor frame, op zoek naar een aanwijzing. Elke verpleegkundige die bij Logan was geweest, had een soortgelijke reactie vertoond op de camera. Tranen, schokken van angst, soms een plotselinge opwinding die geen fysieke verklaring leek te hebben. Conrad begon te vermoeden dat Logan niet alleen in coma lag, maar dat hij op een mysterieuze manier een onzichtbare invloed uitoefende op degenen die hem verzorgden.