Het ziekenhuispersoneel merkte het verschil op. Nachtelijke diensten werden nu een bron van spanning. De verpleegkundigen die nog niet zwanger waren, voelden zich ongemakkelijk in kamer 614. Sommigen durfden het bed niet meer aan te raken, anderen begonnen te fluisteren over vreemde dromen, nachtmerries waarin Logan hen iets probeerde te vertellen. De geruchten verspreidden zich sneller dan ooit, en het bestuur kon de media nauwelijks bijhouden.

Conrad besefte dat hij iets moest doen. Hij besloot een team van onafhankelijke onderzoekers uit te nodigen – psychologen, neurologen, en zelfs ethici – om de situatie te beoordelen. Het was een sprong in het onbekende, maar hij wist dat hij anders zichzelf en het ziekenhuis in gevaar zou brengen.

De onderzoekers arriveerden een week later. Ze installeerden geavanceerde monitoren, sensoren die elk subtiel signaal konden detecteren, en begonnen Logan en de kamer nauwgezet te observeren. Aanvankelijk leek alles normaal. Maar ‘s nachts begonnen de meetapparaten afwijkingen te registreren: een energieveld dat fluctueerde rond Logan, subtiele veranderingen in elektromagnetische patronen, zelfs temperatuurverschillen die fysiek niet verklaarbaar waren.

Conrad voelde zich verscheurd tussen angst en fascinatie. Hij wilde dit documenteren, maar tegelijkertijd wist hij dat deze kennis gevaarlijk kon zijn. De media en het publiek hadden al genoeg speculaties gevoed; een volledige onthulling kon chaos veroorzaken.

Op een nacht, terwijl hij alleen de observaties doornam, gebeurde er iets dat zijn begrip volledig op de proef stelde. Een van de camera’s registreerde Logan die zijn ogen langzaam opende, en dit keer niet voor een fractie van een seconde, maar volledig, en met een intensiteit die Conrad’s geest deed sidderen. Logan’s blik was vastberaden, bijna intelligent. Het voelde alsof hij elk detail in de kamer nam, elke beweging van Conrad, en zelfs zijn gedachten leek te lezen.

Conrad kon geen geluid maken. Hij voelde een mix van angst en een vreemde kalmte die hem tegelijk aantrok en afstootte. Plotseling begon een van de monitoren een reeks symbolen en patronen weer te geven die leek op een taal, maar geen enkele bekende taal. Het leek op een code, een boodschap die alleen ontvouwd kon worden door iemand met geduld en inzicht.

De volgende dagen wijdde Conrad volledig aan het ontcijferen van deze signalen. Hij raakte geobsedeerd. Elke verpleegkundige die hij sprak, elke gebeurtenis rondom kamer 614, werd zorgvuldig genoteerd. Het werd duidelijk dat Logan op een manier communiceerde die wetenschappelijk onmogelijk leek – hij beïnvloedde gedachten en emoties, maar altijd subtiel, nooit direct.

Uiteindelijk begon hij een patroon te zien: Logan scheen een soort boodschap van waarschuwing te sturen. Hij had niet gekozen voor chaos; hij probeerde te waarschuwen voor iets dat zou gebeuren, iets buiten het ziekenhuis. De symbolen, de gedragingen van de verpleegkundigen, zelfs de onverklaarbare zwangerschappen – het leek allemaal verbonden met een groter geheel.

Conrad besloot dat hij deze kennis moest delen met de onderzoekers en het ziekenhuisbestuur, maar voorzichtig. Hij presenteerde de bevindingen langzaam, met duidelijke stappen en metingen, en vermijdend sensatie. Sommigen waren sceptisch, anderen gefascineerd, maar allen konden niet ontkennen dat de data ongebruikelijk waren.

Ondanks de wetenschappelijke vooruitgang voelde Conrad een groeiend gewicht op zijn schouders. Logan was niet alleen een patiënt – hij was een fenomeen, een levende paradox die de grenzen van logica en geloof tartte. De verantwoordelijkheid voor het omgaan met deze situatie drukte zwaar op iedereen in het ziekenhuis.

Toen, op een nacht, gebeurde het ondenkbare. Logan’s lichaam vertoonde een subtiele beweging, een zachte hand die omhoog reikte. De kamer vulde zich met een zacht, pulserend licht dat door de monitoren werd geregistreerd maar voor het blote oog nauwelijks zichtbaar was. Conrad voelde een intense golf van emoties: angst, verwondering, en een vreemde vorm van hoop.

Het team realiseerde zich dat ze getuige waren van iets dat misschien niet volledig verklaard kon worden. Logan had, op een manier die ze nog steeds niet begrepen, een impact op de wereld gehad die verder ging dan het individuele leven, verder dan logica en wetenschap. Het was een mysterie dat hun begrip van de werkelijkheid op de proef stelde.

Lees verder op de volgende pagina