“Ze leidt vergaderingen,” ging Elise verder. “Analyseert contracten. Stelt kritische vragen. Ze is allesbehalve onervaren.”

Mijn hart klopte sneller, maar niet uit angst.

“Waarom?” vroeg Jason plots zachter. “Waarom heb je niets gezegd?”

Ik keek naar mijn zoon, naar zijn kleine borstkas die rustig op en neer ging.

“Omdat ik wilde dat je bij mij bleef om mij,” zei ik. “Niet om een bedrag.”

Zijn gezicht vertrok.

De vrouw naast hem schoof ongemakkelijk met haar hakken. “Jason, misschien moeten we gaan.”

Hij hoorde haar niet eens.

“Je had me kunnen vertrouwen,” zei hij.

Ik voelde een onverwachte kalmte over me heen komen. “Vertrouwen? Je zette me het huis uit terwijl ik weeën had. Noemde me een last. Zei dat ik ergens anders mijn ‘dramatische momentje’ moest beleven.”

Zijn blik viel naar de grond.

Elise sloot haar map rustig. “Mevrouw, ik wacht buiten tot u klaar bent.”

Ze verliet discreet de kamer.

Jason bleef staan, zichtbaar kleiner dan hij binnen was gekomen.

“Ik wist niet…” begon hij.

“Je wist genoeg,” onderbrak ik hem zacht. “Je wist dat ik zwanger was. Dat mijn bloeddruk gevaarlijk was. Dat ik bang was.”

Hij slikte.

“Ik was gestrest.”

“Stress maakt je niet wreed,” zei ik. “Keuzes wel.”

Er viel een lange stilte.

Lees verder op de volgende pagina