Skip to content 
Ik keek hem aan.
“Over wat?”
Hij zette een bord neer.
“Over respect.”
Hij keek naar het horloge aan zijn pols.
“Ik denk dat ik soms vergeet hoeveel werk jij hier eigenlijk doet.”
Ik haalde mijn schouders op.
“Het hoort er gewoon bij.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Misschien. Maar dat betekent niet dat ik het als vanzelfsprekend moet zien.”
Hij pakte een theedoek en begon de tafel af te nemen.
“Vanaf nu gaan we sommige dingen anders verdelen.”
Ik lachte een beetje.
“Dat zeg je nu omdat mijn moeder hier net een toespraak heeft gehouden.”
Hij glimlachte.
“Misschien.”
Toen keek hij me recht aan.
“Maar ook omdat ze gelijk had.”
Ik keek naar het horloge om zijn pols.
Het glansde zacht in het keukenlicht.
En voor het eerst die avond voelde het cadeau niet alleen als een object.
Maar als een herinnering.
Een herinnering dat partnerschap niet gaat over wie het geld verdient…
maar over alles wat mensen samen bouwen.