Skip to content
Ze tikte iets verder naar rechts.
Een ander geluid.
David fronste.
“Wat doe je?” vroeg hij.
“Luisteren,” antwoordde ze.
Ze tikte opnieuw.
Deze keer klonk het geluid duidelijk hol.
Dr. Mitchell keek op.
“David… zit er misschien een ruimte achter deze muur?”
Hij dacht na.
“Dit huis is oud,” zei hij. “Het werd meer dan zestig jaar geleden gebouwd. Maar volgens de plattegrond is hier gewoon isolatie.”
Dr. Mitchell stond op.
“Ik wil je niet ongerust maken,” zei ze. “Maar het kan geen kwaad om het te controleren.”
David liep naar de garage en haalde een kleine gereedschapskist.
Zijn handen trilden licht toen hij een schroevendraaier pakte.
“Het voelt een beetje overdreven,” mompelde hij.
Maar ergens diep vanbinnen voelde hij dat dit belangrijk was.
Hij drukte voorzichtig tegen het stuk muur waar Ethan altijd zijn gezicht tegenaan hield.
De gipsplaat gaf een beetje mee.
“Dat is vreemd,” zei hij.
Dr. Mitchell keek aandachtig toe.
David maakte voorzichtig een kleine opening.
Een dun laagje stof viel naar beneden.
Daarachter zat… lege ruimte.
David stopte even.
“Dit kan niet,” fluisterde hij.
Hij maakte de opening iets groter.
Toen scheen hij met een zaklamp naar binnen.
Er zat een smalle holte tussen de muren.
Maar wat hem echt deed verstijven, was iets anders.
Er lag een kleine metalen doos op de vloer van de verborgen ruimte.
“Wat is dat?” vroeg Dr. Mitchell.
David stak voorzichtig zijn arm naar binnen en haalde de doos eruit.
Het was een oud blikje, bedekt met stof.
Hij opende het langzaam.
Binnenin lagen een paar vergeelde papieren.
En een kleine audiorecorder.
David keek verbaasd.
“Dit zat hier gewoon… in mijn huis?”
Dr. Mitchell pakte een van de papieren voorzichtig op.
Het was een oude brief.
De inkt was een beetje vervaagd, maar nog leesbaar.
Ze begon te lezen.
Haar gezicht werd langzaam serieuzer.
“Wat staat er?” vroeg David.
Ze keek hem aan.
“Deze brief is geschreven door de vorige eigenaar van dit huis,” zei ze.
“En?”
“Hij schrijft dat hij hier iets heeft verborgen omdat hij bang was dat niemand hem zou geloven.”
David voelde zijn hart sneller kloppen.
“Wat bedoel je?”
Dr. Mitchell las verder.
“In de brief staat dat hij jarenlang vreemde geluiden uit deze muur hoorde,” zei ze. “Hij dacht dat het leidingen waren. Totdat hij ontdekte dat iemand een kleine ruimte had gebouwd tussen de muren.”
David keek naar de opening.
“Waarom zou iemand dat doen?”
Dr. Mitchell pakte de kleine recorder uit de doos.
“Misschien om iets te verbergen,” zei ze.
David drukte voorzichtig op de afspeelknop.
Eerst hoorde je alleen ruis.
Toen een stem.
Een vrouw.
Zacht… en angstig.
“Als iemand dit ooit vindt,” zei de stem op de opname, “dan betekent het dat ik waarschijnlijk al lang weg ben.”
David voelde zijn adem stoppen.