Skip to content
Maar als iemand die hij niet meer kende.
“Goedenavond, Julien,” zei ze rustig.
Haar stem was kalm. Niet boos. Niet emotioneel.
En juist dat maakte hem nerveus.
“E-Elise… ik kan het uitleggen,” stamelde hij.
Een paar journalisten begonnen al dichterbij te komen. Camera’s gingen omhoog.
Elise glimlachte licht.
“Uitleggen?” herhaalde ze.
Ze draaide zich even naar het publiek.
“Mijn man denkt dat dit een privégesprek is.”
Een paar mensen lachten ongemakkelijk.
Toen keek ze hem weer aan.
“Maar vanavond draait alles om imago, toch?”
Julien voelde hoe de woorden hem raakten. Precies dezelfde woorden die hij eerder tegen zijn assistent had gezegd.
Isabella deed een stap achteruit. Ze voelde dat ze midden in iets terecht was gekomen waar ze niets mee te maken wilde hebben.
Elise richtte zich tot het publiek.
“Voor degenen die het niet weten,” zei ze vriendelijk, “Julien en ik zijn al zeven jaar getrouwd.”
Een zacht gemurmel ging door de zaal.
“Maar blijkbaar,” ging ze verder, “paste ik vanavond niet op de gastenlijst.”
Een paar journalisten wisselden blikken.
Dit werd groot nieuws.
Julien probeerde te glimlachen.
“Het was een misverstand,” zei hij snel.
Elise knikte langzaam.
“Inderdaad.”
Ze haalde een kleine tablet uit haar clutch en tikte erop.
Op de grote schermen in de zaal verscheen plotseling een grafiek.
Het logo van Aurora Group verscheen erboven.
“Zoals velen van jullie weten,” zei Elise, “investeert Aurora al jaren in innovatieve bedrijven.”
Ze tikte opnieuw.
Een nieuw scherm verscheen.
Thorne Enterprises – Hoofdinvesteerder: Aurora Group
De zaal begon te fluisteren.
Julien voelde zijn hart sneller slaan.
“Elise…” zei hij zacht.
Maar zij ging verder.
“Vijf jaar geleden stond Thorne Enterprises op het punt failliet te gaan.”
Ze keek naar de gasten.
“De banken hadden zich al teruggetrokken. Geen enkele investeerder wilde nog risico nemen.”
Ze draaide zich weer naar Julien.
“Behalve één.”
Een nieuwe grafiek verscheen: miljarden euro’s aan investeringen.
Het publiek keek ademloos toe.
“De Aurora Group,” zei ze rustig, “heeft het bedrijf gered.”
Een journalist fluisterde:
“Dus zij… heeft zijn imperium gefinancierd?”
Elise glimlachte licht.
“Inderdaad.”
Julien voelde hoe zijn wereld begon te kantelen.
“Maar waarom?” riep iemand uit het publiek.
Elise keek even naar Julien voordat ze antwoordde.
“Omdat ik in hem geloofde.”
Die woorden hingen even in de lucht.
Julien voelde een steek van schaamte.
Maar Elise was nog niet klaar.
Ze tikte opnieuw op de tablet.
“Maar investeringen,” zei ze kalm, “zijn gebaseerd op vertrouwen.”
Op het scherm verscheen een nieuw document.