“Gabriel,” herhaalde de oudere vrouw zacht, alsof ze de naam wilde onthouden. “Dat is een goede naam. Mijn man heette ook zo.”

Gabriel glimlachte beleefd, maar zijn gedachten dwaalden al af naar de winkel. Hij wist dat Randall hem waarschijnlijk al zocht. Toch bleef hij staan, zijn hand licht op de rolstoel alsof hij er zeker van wilde zijn dat ze echt veilig was.

“Je hebt een goed hart,” zei ze.

Hij haalde zijn schouders op. “Ik doe gewoon wat iedereen zou moeten doen.”

Maar diep vanbinnen wist hij dat dat niet waar was. Niet iedereen stopte. Niet iedereen keek om.

Op dat moment kwam Madeline haastig teruggelopen, een boodschappentas in haar hand.

“Oma! Het spijt me dat het zo lang duurde—” begon ze, maar ze stopte abrupt toen ze Gabriel zag.

Ze keek van hem naar haar grootmoeder, en toen weer terug.

“Wat is er gebeurd?” vroeg ze bezorgd.

“Deze jonge man heeft me geholpen,” zei de oudere vrouw warm. “Mijn rolstoel zat vast. Zonder hem zat ik hier nog steeds in de zon.”

Madeline’s blik verzachtte. “Dank u,” zei ze oprecht. “Echt waar.”

Gabriel knikte. “Geen probleem. Ik was hier toch.”

Op dat moment galmde opnieuw een stem vanuit de winkel.

“Gabriel! Als je niet NU binnenkomt, hoef je helemaal niet meer te komen!”

Gabriel sloot even zijn ogen.

Daar was het dan.

Hij keek naar de twee vrouwen en zuchtte zacht. “Ik denk dat ik al weet hoe dit gaat eindigen.”

“Ga,” zei de oudere vrouw zacht. “Ik ben nu in goede handen.”

Gabriel knikte en rende naar binnen.

Maar het was al te laat.

Randall stond bij de ingang, zijn armen over elkaar, zijn gezicht rood van irritatie.

“Drie dagen, Gabriel. Drie dagen achter elkaar te laat. Dit werkt niet meer.”

Lees verder op de volgende pagina