Rond elf uur belde Felicia.

“Je moet het huis verlaten. Het is niet langer jouw verantwoordelijkheid,” zei ze, alsof ze een wet uitvaardigde.

“Misschien heb ik dat wel overwogen,” zei ik langzaam. “Maar ik heb iets dat jullie vergeten zijn.”

Er viel een stilte aan de andere kant van de lijn.

“Wat bedoel je?” vroeg ze, licht trillend.

“Jullie kennen mijn geheim niet,” antwoordde ik kalm. “De erfenis van Arthur.”

Haar adem stokte. Dat kleine moment van twijfel was genoeg.

Ik wachtte tot ze arriveerden. Felicia en Derek kwamen binnen, zelfverzekerd, maar iets in hun blik had veranderd. Ze zagen de kalmte in mijn ogen en begrepen dat ik iets wist wat zij niet wisten.

“Wat doe je hier nog?” Felicia probeerde haar stem stevig te houden, maar het trilde.

“Wat ik altijd doe,” zei ik. “Zorgen dat alles in orde is. Zoals Arthur dat wilde.”

Ik leidde ze naar de woonkamer. Daar liet ik het kleine messing sleuteltje zien.

“Wat is dat?” vroeg Derek.

Lees verder op de volgende pagina