De stilte in het groepschat-venster duurde precies zes seconden.

Toen kwamen de reacties.

Eerst mijn tante:
“Nathan, wat bedoel je? Is dit serieus?”

Daarna mijn oom:
“Wat gebeurt hier in vredesnaam?”

En toen, onvermijdelijk, mijn vader.

“Stop met dit kinderachtige gedrag. Wis dat bericht.”

Ik keek naar het scherm zonder te knipperen.

Ava stond nog steeds in de hal. Haar glimlach was iets kleiner geworden, maar ze probeerde haar houding vast te houden, alsof niets echt serieus kon worden zolang zij dat niet toeliet.

“Je maakt een scène,” zei ze zacht.

Ik keek haar aan.

“Nee,” zei ik rustig. “Ik corrigeer een misverstand.”

Mijn vader zette zijn glas hard op het aanrecht neer.

“Misverstand?” herhaalde hij. “Ik heb dit huis voor jou helpen kiezen. Zonder mij had je het nooit gekocht.”

Ik knikte langzaam.

“En toch staat jouw naam nergens op.”

Lees verder op de volgende pagina