Ik voelde een mengeling van opluchting, ongeloof en angst. Tien jaar van worstelen, van bespot worden en het alleen opvoeden van Ethan, en nu… een man die beweerde dat hij Ryan’s vader was, stond hier, met bewijs dat alles kon veranderen.

“Wat moeten we nu doen?” vroeg ik zachtjes. “Hoe… hoe kan ik hem vinden?”

Arthur haalde diep adem. “Ik heb bronnen. Mensen die ons kunnen helpen. En belangrijker… ik wil dat je weet dat je niet alleen bent. We kunnen dit samen doen. Maar het zal gevaarlijk zijn, Emily. Er zijn mensen die niet willen dat Ryan terugkeert.”

Ik slikte. Al die jaren had ik me alleen gevoeld, maar nu voelde ik een kracht die ik niet eerder had gevoeld. Voor Ethan, voor Ryan… ik moest dit doen.

Die avond kwamen we binnen in mijn kleine woonkamer, de drie zwarte auto’s geparkeerd op de stoffige oprit. Arthur had een laptop bij zich, en hij liet me zien wat hij had verzameld: telefoonnummers, adressen, oude dossiers van privédetectives, en zelfs locaties waar Ryan mogelijk was gezien.

“Hij is vaak verplaatst,” legde Arthur uit. “Ze hebben hem verborgen gehouden omdat hij iets wist over een van onze zakelijke deals. Het klinkt ingewikkeld, maar we hebben een paar aanknopingspunten.”

Ethan keek van Arthur naar mij. “Mama… is papa echt nog leven?” vroeg hij zacht. Zijn stem trilde, maar zijn ogen waren gevuld met hoop.

Ik knielde naast hem en omhelsde hem. “Ja, schat. Hij leeft. En we gaan hem vinden. Samen.”

De volgende dagen werden een mix van spanning, voorbereiding en planning. Ik sprak met Arthur over elk detail: hoe we Ryan konden lokaliseren, hoe we hem veilig konden benaderen, en hoe we Ethan konden beschermen tegen de realiteit van de situatie.

Op een avond, terwijl Ethan sliep, liet Arthur me een locatie zien in een klein stadje in Californië. “Hij is hier het laatst gezien,” zei hij zacht. “We moeten voorzichtig zijn. Ze zullen ons volgen als we een verkeerde stap zetten.”

Lees verder op de volgende pagina