“Even… wat water halen,” mompelde ik, hopend dat mijn stem niet te trillend klonk.

Diane en Walter staarden me aan, hun lach verstomde toen ze merkten dat ik serieus was. Chloe bleef filmen, maar haar glimlach viel langzaam weg.

Mijn hand raakte de klink. Het voelde alsof het eeuwig duurde voordat ik de deur kon openen. Een paar seconden later voelde ik de koude bries van buiten. Mijn telefoon lag nog in mijn hand, het scherm verlichtte de letters van mijn zus:

“De politie is onderweg. Ze zijn binnen 10 minuten hier. Blijf op de stoep. Doe alsof je niets doet.”

Ik ademde diep in en stapte naar buiten. Mijn buik trilde van angst en pijn, maar ik hield hem beschermend vast. Ryan stormde achter me aan, maar ik draaide me om en schreeuwde:

“Laat me met rust! Ik bel de politie!”

Zijn ogen werden groot. Hij aarzelde, iets dat hij normaal nooit deed. Diane en Walter begonnen te gillen, maar Chloe viel stil, haar telefoon zakte uit haar handen.

Toen hoorde ik sirenes in de verte. Mijn zus had het juiste gedaan. De politie naderde sneller dan ik had durven hopen.

Ryan probeerde nog één keer naar me te komen, maar een agent stond voor hem, wapen getrokken, en schreeuwde:

“Blijf waar je bent!”

Lees verder op de volgende pagina