En ik wist dat ik nooit meer de fout zou maken om iemand te testen die zijn of haar loyaliteit niet alleen bewezen had, maar ook oprecht voelde. Lucie had me een spiegel voorgehouden van mijn eigen fouten, en in die spiegel zag ik niet alleen mijn falen, maar ook het begin van een dieper begrip van menselijkheid.
Die middag, terwijl de zon door de ramen van mijn Parijse appartement scheen, stond ik even stil, keek naar Lucie die geconcentreerd werkte, en besefte: soms is de grootste rijkdom van een man niet zijn fortuin, maar de mensen die hem trouw blijven, zelfs wanneer hij dat niet verdient.
En op dat moment wist ik één ding zeker: geen enkele test, geen enkel bedrog, en geen enkele angst zou ooit nog de pure loyaliteit van Lucie op de proef stellen.
Want sommige mensen… zijn meer waard dan goud.