Hannah voelde een lichte frons op haar voorhoofd. Ze had Vanessa al gehoord, had de spanning in de lucht gevoeld. Iets in haar zei dat ze niet zomaar moesten worden weggestuurd. Voor een moment stond ze stil, haar handen op de rand van de vitrine. Toen stapte ze zacht naar voren.

“Wacht even,” zei ze kalm, haar stem zacht maar duidelijk. “Misschien kan ik u helpen.”

Vanessa trok haar wenkbrauw op, maar zei niets. Hannah glimlachte beleefd naar het ouder echtpaar. “U hoeft zich niet ongemakkelijk te voelen. Kom gerust binnen. Misschien vindt u iets dat perfect bij u past.”

De man keek verrast op. “Dank u… Mevrouw?”

“Hannah,” antwoordde ze eenvoudig. “Ik ben een van de verkoopsters hier. Laat me weten wat u zoekt, en ik zorg dat u iets ziet dat u bevalt.”

Ze leidden hen naar een rustigere hoek van de salon, weg van de glanzende vitrines en de scherpe ogen van Vanessa. Terwijl ze door de sieraden en horloges liep, voelde Hannah een subtiele verandering. De spanning in het echtpaar vervaagde langzaam. Hun schouders ontspanden, hun gezichten werden zachter.

Lees verder op de volgende pagina