“Het is prachtig allemaal,” zei de vrouw, haar vingers streelden een eenvoudige zilveren ketting. “Maar het is… niet zoals in onze stad. Het voelt… anders.”

Hannah knikte begrijpend. “Dat komt omdat alles hier gemaakt is met aandacht voor detail, voor perfectie. Maar schoonheid zit soms ook in eenvoud. Wilt u iets laten zien dat misschien… dichter bij huis voelt?”

De vrouw glimlachte voorzichtig. “Dat zou fijn zijn.”

Hannah liep naar een aparte vitrine, die vaak over het hoofd werd gezien door klanten die op zoek waren naar de duurste stukken. Ze haalde een klein, elegant horloge tevoorschijn, met een leren band en een bescheiden, glanzend wijzerplaatje. Het leek eenvoudig, maar het straalde klasse en tijdloze schoonheid uit.

“Dit,” zei Hannah zacht, “is misschien niet het grootste of duurste horloge hier, maar het is gemaakt om generaties lang te blijven. Het vertelt een verhaal, net zoals uw leven uw verhaal vertelt.”

De man boog zich naar het horloge. Zijn ogen lichtten op. “Het is… perfect. Eenvoudig, maar toch waardevol. Zoals u zegt, een verhaal.”

Hannah glimlachte. “Precies. Sommige dingen hebben geen glans nodig om betekenis te hebben. Ze hebben alleen aandacht nodig.”

Terwijl het paar verder keek, voelde Hannah iets in de lucht veranderen. Iets subtiler, iets onverwacht. Ze had het niet zien aankomen. Vanuit de hoek van haar oog zag ze een jongeman bij de ingang staan, elegant gekleed, een charmante glimlach op zijn gezicht. Zijn ogen bleven hangen op het ouder echtpaar, maar toen ontmoetten ze de hare, en er verscheen een subtiele verwondering in zijn blik.

Hij stapte naar voren, zijn houding ontspannen maar met een natuurlijke autoriteit. “Hannah Brooks?” vroeg hij, zijn stem diep en duidelijk.

Hannah knikte voorzichtig. “Ja, dat ben ik.”

“Ik ben Ethan Delacroix,” zei hij, terwijl hij zijn hand uitstak. “Mijn ouders hebben me hierheen gestuurd. Ze wilden dat ik… nou ja, u kent het verhaal. Ze zoeken iemand die anders is. Iemand die niet door hun filters gaat.”

Hannah voelde een lichte trilling door haar lichaam gaan. Ze had deze naam eerder gehoord, van klanten die fluisterden over de zoon van een miljardair die overal in de stad bekend was. Maar dit? Dit was anders. Dit was… echt.

“Waarom vertelt u me dit?” vroeg ze voorzichtig, haar stem kalm maar nieuwsgierig.

Ethan glimlachte, een glimlach die niet arrogant was, maar open en eerlijk. “Omdat ik iets anders zie. In u. U ziet mensen voor wie ze zijn, niet voor wat ze kunnen kopen. Mijn ouders hebben me geleerd te letten op rijkdom en status. U… u ziet mensen.”

Hannah voelde haar hart een slag overslaan. Dit was geen spel. Geen toneelstuk. Dit was echt.

“Mijn ouders hebben het moeilijk om te begrijpen waarom iemand zoals u hen niet intimideert,” vervolgde Ethan. “Ze hebben me gevraagd iemand voor mij te vinden, iemand die mijn leven… verrijkt, niet iemand die me gewoon bewondert om mijn naam of mijn geld. Ik denk dat ik dat in u zie.”

De woorden gaven Hannah een vreemd mengsel van spanning en ongeloof. Ze had nooit gedacht dat iemand als Ethan Delacroix echt geïnteresseerd zou zijn in iets dat ze kon geven: eerlijkheid, aandacht, en een oprechte glimlach.

Lees verder op de volgende pagina