verhaal 2025 12 33

De uren leken minuten terwijl ze samen de beelden bekeken. Garrett voelde een koude rilling over zijn rug lopen bij elke schaduw die zich bewoog op de monitor. Totdat hij iets zag dat hem deed verstijven: een man, met een donkere jas en een hoed diep over zijn gezicht getrokken, die in de deuropening stond van zijn slaapkamer.

“Daar,” fluisterde hij, nauwelijks hoorbaar. “Stop het beeld.”

Marissa pauzeerde de video. Garretts ogen waren als messen op de figuur gericht. “Die beweging… dat is Blake.”

“U bent zeker?” vroeg Marissa voorzichtig.

“100 procent,” zei hij terwijl hij zich in zijn stoel naar voren boog. “Dat kan alleen Blake zijn.”

Victor verscheen met een dossier. “Ik heb alles verzameld wat ik kon vinden over hun laatste bewegingen. Blake heeft een appartement hier in de buurt, en er zijn registraties van huurauto’s en leveringen die ons kunnen helpen een patroon te vormen.”

Garrett knikte. “Goed. Ik wil dat jij en je team hem in de gaten houden. Niets doen dat hem waarschuwt, maar ik wil hem gevonden hebben voordat hij nog een stap zet.”

Ava voelde haar hand losraken. “Papa…”

Hij glimlachte zwakjes. “We zijn bijna klaar, prinses. Papa beschermt je.”

Die nacht reed Garrett zelf naar huis, met Marissa en Victor in zijn kielzog. Ze parkeerden een paar straten verder en keken vanuit hun auto naar het huis. De veranda was stil, het huis donker, op een zacht schijnsel van straatlantaarns na. Garrett voelde zijn hart bonzen. Ieder geluid leek een echo van dreiging.

“Ik ga naar binnen,” zei hij tegen Victor.

Victor schudde zijn hoofd. “Garrett, wacht. Dit is een val. Je weet dat hij je in de val wil lokken.”

Garrett schudde zijn hoofd. “Nee. Ik moet weten dat Ava veilig is. En ik moet weten wat hij van plan was.”

Met een diepe ademhaling liep hij naar de voordeur. De sleutel in zijn zak voelde zwaar, alsof hij het gewicht van de hele wereld droeg. Hij opende de deur voorzichtig en stapte binnen. Alles leek stil. De woonkamer, normaal gevuld met herinneringen aan gelach en vreugde, voelde leeg en bedreigend aan.

Lees verder op de volgende pagina

Leave a Comment