Skip to content
Plotseling hoorde hij een zacht gezoem van zijn telefoon. Een bericht. Het was van Lauren. “Blijf binnen. Ik ben onderweg. Alles zal goedkomen.”
Garrett voelde een mengeling van opluchting en frustratie. Zijn vrouw was betrokken, maar hij had geen tijd om te wachten. Hij sloop door de hal, zijn ogen scherp op elke schaduw gericht.
In de keuken zag hij iets dat hem deed stoppen. Een kleine, trillende hand, duidelijk niet die van Ava. Een envelop lag op het aanrecht. Hij bukte zich, nam het op. Het was een brief, zonder adres of naam, alleen de woorden:
“Je hebt te ver gegaan. Dit is nog maar het begin. -B”
Bliksemsnel realiseerde hij zich dat Blake niet alleen dreigde, hij speelde een spel dat veel groter was dan hij had gedacht. Dit was geen simpele ruzie of jaloezie; dit was een plan, zorgvuldig en koud uitgevoerd.
Plotseling hoorde hij voetstappen op de trap. Zijn hart sloeg over. Hij pakte Ava’s hand en trok haar achter zich. “Blijf hier,” fluisterde hij.
De trapkraakte. Een schaduw gleed door de gang. Garrett trok een klein pistool uit zijn binnenzak – iets dat hij alleen had bewaard voor noodgevallen. Zijn vingers waren koud, maar zijn doel was scherp.
“Wie is daar?” riep hij, zijn stem kalm, maar dreigend.
Een lach weerklonk, laag en spottend. “Garrett… je hebt altijd te veel vertrouwen in je huis, in jezelf. Maar weet je… sommige dingen kun je niet bouwen… sommige dingen kun je alleen stelen.”
Garrett voelde de bloeddruk stijgen. Hij kende die stem. Blake. Zijn voormalige vriend. Zijn bijna-broer.
Voordat Garrett een stap kon zetten, stormde de achterdeur open en Lauren kwam binnen, gevolgd door Marissa en Victor. Ze omsingelden de gang, hun ogen scherp, hun bewegingen synchroon. Blake keek op, zijn glimlach bevroren, en in een fractie van een seconde beseften ze allemaal dat dit plan gefaald was.
Blake draaide zich om en rende naar de achterdeur, maar Marissa was sneller. Met een precieze beweging blokkeerde ze de uitgang. Victor sloot de andere kant. Garrett stapte naar voren, zijn pistool nog steeds in de aanslag. “Het is voorbij, Blake.”
De man stopte, hijgend, zijn ogen vol woede en ongeloof. “Je begrijpt niet… het spel is nog niet afgelopen.”
Garrett keek hem strak aan. “Misschien. Maar jij bent vandaag niet het probleem. Jij bent alleen de waarschuwing.”
Ava sprong uit Garretts armen en rende naar haar moeder. De spanning viel van haar schouders af, en voor het eerst sinds die angstige middag lachte ze echt.
Garrett liet zichzelf zakken, zijn rug tegen de muur, en voelde een golf van opluchting en trots. Dit huis, zijn dochter, zijn vrouw – alles was veilig. Voor nu.
Maar diep vanbinnen wist hij dat dit spel nog lang niet voorbij was. Blake Ramsey had een motief, een plan, en Garrett zou alles moeten doen om niet alleen zijn familie, maar ook zijn imperium te beschermen. En één ding wist hij zeker: niemand, maar dan ook niemand, zou ooit meer hun leven bedreigen binnen de muren van zijn huis.