Claire opende de doos langzaam, alsof ze bang was wat ze zou aantreffen. Haar glimlach verdween volledig toen ze zag wat erin lag.

Binnenin lag een kleine, zilveren armband. Niets bijzonders aan de buitenkant, behalve dat er een inscriptie op stond: “Voor de vrouw die nooit loyaal was”.

Haar ogen werden groot en haar handen begonnen te trillen. Ze had nooit gedacht dat Daniel zou ontdekken wat ze had gedaan – dat zij, terwijl hij weg was, zijn moeder had laten opsluiten in een opvang en hem volledig had voorgelogen.

Daniel staarde haar aan, zijn gezicht strak van woede en pijn. “Claire… wat is dit?” vroeg hij langzaam, terwijl hij de armband uit de doos tilde.

Claire slikte, probeerde een glimlach op te zetten, maar het was te laat. Haar ogen verradenden alles. “Het… het is gewoon… een souvenir,” stamelde ze.

“Een souvenir?” Daniel herhaalde haar woorden met een ijzige stem. “Je denkt dat ik dat geloof? Jij hebt mijn moeder naar een opvang gestuurd terwijl ik weg was. Hoe kun je zo koud zijn? Hoe kun je zo… gemeen zijn?”

Lees verder op de volgende pagina