Toen ik de envelop uit de zwarte plastic tas haalde, voelde ik meteen dat dit geen gewone brief was. Het gewicht, de stijfheid van het papier, de zorg waarmee het was verpakt – alles wees op iets belangrijks. Mijn hart begon sneller te kloppen. Ik stond midden op de stoffige stoep, omringd door het gebabbel van marktlui en het geblaf van honden, maar alles leek stil.

Langzaam trok ik het doorzichtige nylon eraf en opende het bruine papier. Binnenin zat een stapel documenten, netjes gesorteerd, met bovenop een kleine, handgeschreven notitie:

“Nkechi, ik weet dat het moeilijk is geweest. Dit is het bewijs dat jij altijd gelijk had. Vertrouw op jezelf. – Pa Adebayo”

Mijn ogen werden groot. Bewijs? Van wat?

Ik pakte het eerste document en zag meteen de kop: “Eigendomspapieren en financiële verklaringen van Tunde Adeleke”.

Lees verder op de volgende pagina