De volgende ochtend kwam Sophie vroeg naar de garage, haar ogen glanzend van nieuwsgierigheid. Ze had de nacht nauwelijks geslapen, te opgewonden over de mogelijke verandering die voor haar lag. Daniel glimlachte toen hij haar zag, en gebaarde haar naar een stoel.

“Vandaag gaan we kijken of we echt een verschil kunnen maken,” zei hij rustig. Zijn handen waren nog steeds licht vettig van het werk van de vorige dag, maar hij straalde een soort kalme zekerheid uit die Sophie meteen geruststelde.

Victoria bleef wat op afstand, haar armen gekruist, maar ze kon de hoop niet verbergen die haar dochter in haar ogen had. Daniel begon de beugels voorzichtig los te maken, elk schroefje, elke klem zorgvuldig inspecterend. Hij legde uit wat hij deed: “Het draait allemaal om balans. Als één onderdeel verkeerd staat, kan dat ongemak veroorzaken en zelfs pijn verergeren.” Sophie luisterde aandachtig en knikte bij elk woord. Dit was iets nieuws voor haar – iemand die echt begreep wat ze nodig had.

Lees verder op de volgende pagina