De deur zwaaide open en daar stond mijn advocaat, Mr. Hendriks, samen met twee agenten van de lokale politie. Allison’s gezicht verstijfde, haar ogen groot van ongeloof. Peter, de notaris, leek even zijn verstand te verliezen terwijl hij naar de deur keek en toen naar mij.

“Mevrouw Morales,” begon Mr. Hendriks rustig, “we hebben uw documenten hier al grondig bekeken en bevestigd. De ranch in East Anglia, de trustfondsdocumenten, en al uw persoonlijke bezittingen zijn volledig beschermd. Niemand kan u deze ontnemen.”

Allison’s lippen trilden terwijl ze probeerde een glimlach op te zetten die er niet kwam. “Maar… maar het huis…” stotterde ze.

Ik liep langzaam naar haar toe, de gouden pen nog steeds in mijn hand. “Dit huis,” zei ik zacht, maar vastberaden, “is van mij. Alles hier is van mij. Uw plannen waren mooi bedacht, maar niet goed genoeg. U dacht dat ik niets wist, dat ik te oud en te zwak zou zijn om op te staan. U had het mis.”

Andrew stond naast haar, zichtbaar verward en zenuwachtig. Zijn ogen gleden van mij naar Allison en weer terug. “Mam… ik wist niet dat…” begon hij, maar ik hief mijn hand.

Lees verder op de volgende pagina