Skip to content
De lucht in de hal voelde zwaar, alsof de tijd zelf even was gestopt.
Daniel zette langzaam een stap naar voren, zijn ogen van zijn moeder naar de twee kinderen bewegend. Ze hielden zich nog steviger aan Margaret vast, alsof zijn aanwezigheid iets onbekends en misschien zelfs bedreigends was.
“Ma…” zijn stem klonk zachter dan hij had verwacht. “Wie zijn zij?”
Margaret slikte. Haar vingers klemden zich om de stof van haar rok. Ze had zich jarenlang voorbereid op dit moment… en toch voelde het alsof alle woorden haar in de steek lieten.
“Daniel… kom eerst binnen,” zei ze uiteindelijk.
Hij aarzelde, maar knikte. Hij stapte het huis binnen dat kleiner leek dan hij zich herinnerde. De muren waren dof, het meubilair versleten, maar alles was schoon. Zorgvuldig. Alsof elke dag opnieuw was bevochten.
Zijn blik viel op de foto aan de muur.
Hijzelf.
Jonger. Zorgelozer.
En ineens voelde alles… vreemd.
Hij draaide zich weer om. “Ma. Vertel me alsjeblieft wat hier aan de hand is.”
Margaret keek naar de kinderen. “Ga even in de kamer zitten, lieverdjes.”
Lily keek eerst naar Daniel, onderzoekend, bijna wantrouwend. Lucas pakte haar hand en trok haar zachtjes mee. Zonder een woord liepen ze naar de kleine kamer aan het einde van de gang.
De deur bleef op een kier.