Dr. Brooks sloeg zijn handen voor zijn gezicht, alsof hij de woorden niet durfde uit te spreken. Emily voelde een koude rilling over haar rug trekken.

“Wat… wat is er aan de hand?” vroeg ze, haar stem trillend van angst en vermoeidheid. Haar handen klemden zich om de deken heen waarin haar zoon was gewikkeld.

De dokter ademde diep in en uit. “Emily… dit is ongelooflijk… en ik weet niet hoe ik dit moet zeggen… maar uw baby… hij is een Brooks. Een directe afstammeling van mijn familie.”

Emily verstijfde. “Wat… wat bedoelt u? Hoe kan dat? Ethan Brooks… ja, dat is de vader… maar wat heeft dat met jou te maken?”

Dr. Brooks wendde zich langzaam van de baby af, zijn ogen vol tranen. “Ik ben zijn grootvader… en ik heb nooit geweten dat Ethan… dat hij een kind had. Dit verandert alles.”

Emily voelde haar knieën trillen. Ze had altijd geweten dat Ethan een complexe familie had, maar ze had nooit gedacht dat zij zelf en haar kind erin verstrikt zouden raken. “Waarom… waarom huilt u dan?”

Lees verder op de volgende pagina