Toen hij zich even uitstrekte om zijn telefoon te pakken, glimlachte Emily zachtjes.

“Laat me eens kijken wat je zo nodig moet zien,” zei ze en nam het apparaat van hem af.

Zijn gezicht versteende.

“Emily… dat is privé,” stamelde hij, maar ze lachte slechts zacht.

“Privé? Michael, ik denk dat ik recht heb op een beetje eerlijkheid,” zei ze terwijl ze een bericht na bericht liet zien. Screenshots van hun hotelontvangsten, de spraakmemo’s, GPS-tracking – alles op een nette rij.

Michael sloeg zijn handen voor zijn ogen, zijn gezicht vertrokken van verbijstering en schuld. “Emily… ik… dit is niet wat je denkt…”

“Nee?” vroeg ze zacht. “Dus al die maanden, al die loze excuses, al die keren dat je te laat was, of dat je zei dat je naar de sportschool ging… dat was gewoon werkdruk?”

Hij kon niet antwoorden. Hij kon niets zeggen. Emily keek hem aan. Ze zag de paniek. Ze zag het besef dat hij had onderschat hoe grondig zij alles had gevolgd.

“Ik heb alles gehoord, Michael. Alles. En ik heb zes maanden stilgezeten terwijl je dacht dat ik niets wist. Maar nu…” Ze leunde voorover, haar stem scherp en beheerst. “Nu is het mijn beurt.”

Michael probeerde op te staan, iets te zeggen, maar Emily hield hem tegen. “Blijf zitten. Je krijgt nog één kans om eerlijk te zijn. Zeg me waarom.”

Hij zweeg. Zijn ademhaling was snel, nerveus. Zijn ogen dartelden door de kamer, op zoek naar een ontsnapping.

Emily glimlachte, maar het was een koude, berekende glimlach. Ze wist dat ze hem had waar ze hem wilde. “Ik wil geen excuses, Michael. Ik wil geen beloftes. Ik wil dat je begrijpt wat je hebt gedaan… en dat er gevolgen zijn.”

Lees verder op de volgende pagina