Skip to content
De ochtend na het diner was er niets veranderd in het huis in Beverly Hills.
Aan de buitenkant.
Binnenin was alles anders voor mij.
Ik stond vroeg op, zoals altijd. Oude gewoontes verdwijnen niet, zelfs niet wanneer je leven uit elkaar valt. Om 5:40 zat ik al aan de keukentafel met een kop koffie die koud werd terwijl ik naar de tuin keek.
Die tuin die ik zelf had laten aanleggen.
Daniel had ooit gezegd dat het “zijn smaak” was.
Ik glimlachte toen ik dat herinnerde.
Niet omdat het grappig was.
Maar omdat het eindelijk duidelijk werd hoe ver hij was gegaan in zijn eigen verhaal.
Mijn telefoon trilde.
Een bericht van mijn advocaat, Martin Keller:
“Arthur, bevestig je nog steeds de overdracht?”
Ik keek naar het scherm.
En typte:
“Doorgaan.”
Geen twijfel. Geen emotie.
Alleen beslissing.