Mateo’s gezicht werd bleek.

Zijn handen begonnen te trillen terwijl hij Elena langzaam van zich af hield en haar recht in de ogen keek. Het was alsof de wereld om hem heen plotseling stil stond. De bewakers merkten het meteen. Zelfs kolonel Vargas, die vanuit het observatievenster toekeek, voelde dat er iets ongewoons gebeurde.

“Wat heb je gezegd?” fluisterde Mateo, nauwelijks hoorbaar.

Elena keek hem kalm aan. Haar ogen waren vastberaden, veel volwassener dan die van een normaal achtjarig meisje.

“Ik heb iemand gezien,” fluisterde ze terug. “Die nacht.”

Mateo’s hart sloeg over.

Drie jaar lang had hij geprobeerd uit te leggen dat hij niet degene was die de misdaad had gepleegd. Niemand wilde luisteren. Bewijs leek tegen hem te spreken. Zijn woorden waren slechts die van een veroordeelde man.

Maar nu stond zijn dochter voor hem met iets wat hij nooit had verwacht.

Een getuige.

“Wie, Elena?” vroeg hij haastig.

Het meisje keek kort naar de bewakers, alsof ze controleerde of iemand luisterde. Daarna boog ze opnieuw naar hem toe.

“Het was oom Ricardo.”

Mateo voelde hoe zijn adem stokte.

Ricardo.

Zijn eigen neef.

De man die tijdens het proces nog had gehuild en gezworen dat hij Mateo altijd had vertrouwd.

“Ik zag hem uit het huis rennen,” fluisterde Elena. “Hij had bloed op zijn handen.”

Mateo sloot zijn ogen.

Lees verder op de volgende pagina