JA 👇

Als ik de deur verder openduwde, bleef ik een paar seconden stil staan.
Het voelde alsof ik per ongeluk het verkeerde appartement was binnengelopen.

De vloer was geveegd. De kleine tafel bij het raam stond recht in plaats van scheef. Zelfs het oude tapijt dat Oliver ooit had laten vallen met sinaasappelsap, zag er schoner uit.

Uit de keuken kwam een warme geur. Geen bliksoep. Iets beters.

Oliver liep langs me heen naar binnen.

“Woah…” fluisterde hij. “Mam… heeft u dit gedaan?”

Ik schudde langzaam mijn hoofd.

In de keuken stond Adrian bij het fornuis. Hij droeg een van mijn oude schorten die normaal aan een haak hing. Zijn brace zat weer om zijn been, maar hij stond rechtop, een houten lepel in zijn hand.

Toen hij me zag, verstijfde hij meteen.

“Oh… u bent thuis,” zei hij voorzichtig.

Ik keek rond alsof ik bewijs zocht dat dit echt mijn huis was.

“Wat… is hier gebeurd?”

Adrian legde de lepel neer.

“Ik hoop dat u het niet erg vindt,” zei hij. “Ik kon toch niet blijven zonder iets terug te doen.”

Oliver liep naar de pan en keek erin.

“Soep!” zei hij blij.

Adrian glimlachte voorzichtig.

“Groentesoep. Met wat kruiden die ik nog vond.”

Ik keek naar de gerepareerde deur. Het scharnier dat al maanden piepte zat stevig vast.

“Heb jij dat gedaan?” vroeg ik.

Hij knikte.

“Ik was vroeger… onderhoudsman. In een klein hotel.”

Hij leek bijna beschaamd om het te zeggen.

Lees verder op de volgende pagina