Ze hield haar adem in terwijl ze langzaam door haar knieën ging. Haar handen trilden zo erg dat ze ze even tegen de rand van het bed moest laten rusten. Het briefje voelde zwaar in haar vingers, alsof het meer droeg dan alleen woorden.

Voorzichtig boog ze naar voren en keek onder het bed.

In eerste instantie zag ze alleen duisternis. Stof. Een verdwaalde sok. Niets bijzonders. Haar hart zakte een beetje, bijna opgelucht — misschien was dit gewoon een misverstand geweest.

Maar toen viel haar oog op iets achterin.

Een doos.

Klein, van hout, half verborgen achter een oude schoenendoos. Het zag eruit alsof het er al een tijdje lag, maar toch… niet vergeten. Meer alsof het expres was verstopt.

Ze reikte ernaar, maar aarzelde halverwege.

“Waarom…?” fluisterde ze.

Haar dochter was geen geheimzinnig kind geweest. Ze vertelde bijna alles. Tenminste, dat dacht ze altijd.

Met een diepe ademhaling schoof ze verder naar voren en trok de doos naar zich toe. Er zat een klein slotje op, maar het was niet dicht. Alsof haar dochter wist dat ze het ooit zou openen.

Langzaam tilde ze het deksel op.

Binnenin lagen verschillende dingen, netjes geordend. Foto’s. Briefjes. Een klein notitieboekje. En bovenop… een envelop met haar naam erop.

“Mam.”

Ze voelde hoe haar keel dichtkneep. Voorzichtig pakte ze de envelop en maakte hem open. Haar handen beefden terwijl ze de brief eruit haalde.

Ze begon te lezen.

Lieve mama,

Als je dit leest, betekent het dat ik er niet meer ben. Het spijt me dat ik je dit moet laten ontdekken op deze manier. Maar ik wist niet hoe ik het je moest vertellen terwijl ik er nog was.

Ik wilde je beschermen.

Lees verder op de volgende pagina