Lucas voelde een vreemd tintelend gevoel toen Lily iets uit zijn oog haalde. Het was geen gewone vuiltje of een insect, zoals je misschien zou denken. Het was… iets levends, iets dat pulseerde met een eigen ritme. Zijn hart bonsde in zijn borst, en hij wist niet of hij bang of gefascineerd moest zijn.

“Wat… wat is dit?” stamelde hij, zijn stem trillend.

Lily haalde haar schouders op, haar ogen groot van verwondering. “Ik weet het niet precies, maar het hoort hier niet. Het zat al lang in jou, maar je hebt het nooit opgemerkt.”

De bewakers achter hem fluisterden nerveus. Sommigen probeerden zich te herinneren wat ze hadden geleerd over Lucas’ blindheid, maar niets in hun opleiding had ooit iets zoals dit behandeld.

Lucas voelde een plotselinge helderheid in zijn hoofd. Zijn andere zintuigen, die altijd waren versterkt door zijn blindheid, begonnen anders te reageren. Geluiden kregen een scherpere toon, geuren een subtiele nuance, en zelfs de lucht leek dikker van betekenis. Voor het eerst sinds zijn jeugd voelde hij zich… compleet.

Lees verder op de volgende pagina