Het woord Adrian trof me als een plotselinge windvlaag die een gesloten deur openrukt.

Tien jaar had ik geprobeerd die naam uit mijn gedachten te wissen. Tien jaar lang had ik mezelf wijsgemaakt dat het verleden niet meer bestond. Maar nu klonk zijn naam door de telefoonlijn alsof hij nooit was verdwenen.

“Wie is dit?” vroeg ik scherp.

“Dat zult u zaterdag ontdekken, meneer Cole,” antwoordde de stem kalm. “De tentoonstelling begint om zeven uur. We hopen u daar te zien.”

De lijn werd verbroken.

Ik bleef een moment naar mijn telefoon staren. Mijn eerste instinct was om het te negeren. Wat had kunst met Adrian te maken? Hij was altijd een stille jongen geweest, iemand die liever in een hoek zat dan opviel.

Toch bleef de vraag door mijn hoofd gaan: Wat was er met hem gebeurd?

Die zaterdag reed ik, bijna tegen mijn eigen wil in, naar het Riverside Art Center. Het gebouw was modern, met grote glazen ramen en warm licht dat naar buiten straalde.

Binnen hing een rustige, bijna plechtige sfeer. Mensen liepen langzaam langs schilderijen en foto’s die aan witte muren hingen. Boven de ingang stond in elegante letters:

Second Chances

Ik voelde een vreemde spanning in mijn borst terwijl ik naar binnen liep.

Een jonge vrouw bij de receptie glimlachte vriendelijk.

“Welkom. Uw naam alstublieft?”

“Cole,” zei ik kort.

Ze keek op een lijst en knikte meteen.

“Ah, ja. U werd verwacht. Volgt u mij alstublieft.”

Verwacht?

Dat woord maakte me nog ongemakkelijker.

Ze leidde me naar een zaal verderop. Aan de muren hingen grote schilderijen, elk met een korte beschrijving ernaast.

Lees verder op de volgende pagina