De volgende ochtend deed ik alsof er niets gebeurd was.

Maar de beelden bleven door mijn hoofd gaan.

Het matras had echt bewogen. Niet veel, maar genoeg om het niet als verbeelding af te doen. Alsof er iets onder druk stond… of alsof iets zich langzaam verplaatste.

Toen Mia wakker werd, zat ze stil aan de ontbijttafel met haar cornflakes.

“Heb je goed geslapen?” vroeg ik voorzichtig.

Ze haalde haar schouders op.

“Een beetje.”

“Voelde je bed weer strak?”

Ze keek me meteen aan.

“Ja. Vooral bij mijn voeten.”

Mijn hart sloeg een slag over.

Die nacht besloot ik iets anders te doen. In plaats van alleen naar de camera te kijken, wilde ik zelf in de kamer zijn.

Nadat Mia in slaap was gevallen, zette ik de deur op een kier en bleef ik op de gang zitten met mijn telefoon in mijn hand. De camerabeelden stonden open.

Eric vond het overdreven.

“Je maakt jezelf gek,” had hij gezegd.

Misschien had hij gelijk. Maar iets voelde niet goed.

De klok kroop langzaam richting twee uur.

1:58.

1:59.

2:00.

Mijn telefoon trilde.

Lees verder op de volgende pagina