Beweging gedetecteerd – Mia’s kamer.

Ik keek meteen naar het scherm.

Mia lag nog steeds op haar zij, haar ademhaling rustig.

Maar toen gebeurde het weer.

Het matras bewoog.

Heel langzaam.

Alsof de stof strak werd getrokken.

Ik stond meteen op en duwde de deur open.

“Mia?” fluisterde ik.

Ze werd een beetje wakker.

“Mam?”

Ik liep naar het bed en legde mijn hand op het matras.

Het voelde normaal.

Misschien had ik het me toch verbeeld.

Maar toen voelde ik het.

Een lichte spanning.

Alsof de stof onder het matras ergens vastzat.

Ik tilde voorzichtig de deken op en liet Mia even opzij schuiven.

“Niets aan de hand,” zei ik rustig.

Maar toen besloot ik iets te controleren wat ik nog niet eerder had gedaan.

Ik tilde het matras op.

En daar zag ik het.

Niet iets engs.

Maar iets dat totaal onverwacht was.

Een brede band van dikke stof zat strak om het midden van het matras gespannen.

Alsof iemand het had vastgebonden.

Ik fronste.

“Eric?” riep ik zachtjes.

Hij kwam slaperig binnenlopen.

“Wat is er?”

Ik wees naar het matras.

“Heb jij dit gedaan?”

Hij keek verbaasd.

“Wat is dat?”

We haalden samen het matras van het bedframe.

De band zat vast aan een klein mechanisme aan de onderkant van het frame.

Eric boog zich erover.

“Wacht even…”

Hij pakte zijn telefoonlamp.

“Oh.”

“Wat?” vroeg ik.

Hij draaide zich naar mij toe.

“Dit hoort niet bij het bed.”

Mijn maag draaide.

“Wat bedoel je?”

Hij wees naar het metalen stuk.

“Dit is een transportband.”

“Een wat?”

“Een band die fabrikanten soms gebruiken om matrassen tijdens verzending strak op hun plek te houden.”

Ik knipperde.

Lees verder op de volgende pagina