Eric verstijfde toen hij mijn telefoon zag. Zijn ogen, ooit zo vol zelfvertrouwen, begonnen te flikkeren van onzekerheid. De vrouw in het bed kromp achter de deken, haar make-up begon te vervagen onder het besef dat ze nu getuige was van iets dat haar machteloos maakte.

“Wat… wat doe je?” stamelde Eric, zijn stem trillerig voor het eerst sinds ik binnenkwam.

“Wat ik moet doen,” zei ik kalm. “Bewijzen verzamelen.”

Ik liep langzaam naar de deur, zonder haast, terwijl hij probeerde op te staan. Zijn bewegingen waren onzeker, alsof hij net besefte dat hij niet langer de controle had. “Dit… je kunt dit niet doen,” sputterde hij.

“Kunnen of niet, dit is wat er gebeurt als je de regels probeert te buigen,” zei ik. Mijn stem was koel, bijna zakelijk. Dit was geen emotionele confrontatie meer. Dit was een strategisch spel, en ik had alle kaarten in handen.

Ik nam plaats op de rand van het bed, pakte mijn laptop uit mijn reistas en opende een nieuw document. Mijn vingers vlogen over het toetsenbord terwijl ik alles noteerde: datum, tijd, namen, situaties, bewijs van zijn gedrag. Eric keek hoe ik werkte, elke minuut die verstreek leek hem verder te verlammen.

Lees verder op de volgende pagina