“Elena, het spijt me,” zei hij, maar zijn stem had geen overtuiging. “Maar dit is wat het beste is voor iedereen. Als we doorgaan, verliezen we alles. Je weet niet hoe hard het is om de druk van mijn familie te dragen.”

Zijn woorden sloegen als een storm over haar heen, maar ergens, diep van binnen, voelde ze iets anders. De boodschap die hij haar bracht, was niet nieuw voor haar. De familie Brooksford had altijd al meer waarde gehecht aan hun rijkdom dan aan hun mensen. Het was niet alleen Victor; het was hun manier van denken, hun obsessie met status en succes. Ze waren allemaal verbonden door hun verlangen naar macht.

Maar wat ze niet wisten, was dat Elena geen gewone vrouw was. Ze was niet slechts een boerendochter zonder naam, zoals ze haar beschuldigden. Ze was de dochter van een man die ooit de familie Brooksford had geholpen om te stijgen naar de toppen van het zakenimperium.

Elena’s vader, de oude Samuel Blackwood, was een zakenman van wereldformaat. Hij had zijn familie geholpen om het ziekenhuisimperium te bouwen dat nu zo machtig was, en hoewel hij altijd in de schaduw was gebleven, had hij zijn dochter alles geleerd over het zakenleven, over controle en macht. Zijn nalatenschap was niet alleen financieel, maar ook intellectueel.

Toen haar vader stierf, had Elena geen idee van de erfenis die hij haar zou achterlaten. Hij had zijn vermogen en zijn bedrijf altijd verborgen gehouden, zijn connecties zorgvuldig verborgen van iedereen. Maar nu, op het moment van haar grootste verdriet, begreep ze eindelijk wat hij haar had gegeven. Haar familie had niet alleen geld – ze hadden invloed, ze hadden controle over de toekomst van het ziekenhuis, en bovenal: ze hadden de macht om hun vijanden te verpletteren.

Elena voelde een nieuwe kracht in zichzelf opborrelen. Ze keek naar Victor, haar ogen gevuld met een nieuwe vastberadenheid.

“Je begrijpt het nog niet, Victor,” zei ze kalm. “Je denkt dat je alles hebt verloren, maar in werkelijkheid heb jij alleen maar je eigen toekomst verpest. Wat je niet weet, is dat het ziekenhuisimperium niet jouw eigendom is. Het is mijn eigendom. Mijn vader heeft alles naar mij overgedragen, en ik ben de enige die de macht heeft om alles terug te nemen.”

Victor keek haar verbaasd aan, zijn mond viel open van ongeloof.

“Je… je bedoelt?” stotterde hij. “Hoe… hoe is dat mogelijk?”

“Jij hebt altijd gedacht dat je de baas was, Victor,” zei Elena, haar stem koel. “Maar jij hebt alleen de naam. Jij hebt nooit de controle gehad. Het was altijd al mijn familie die de touwtjes in handen had, en ik ben nu de enige die kan bepalen wat er met dit ziekenhuis en dit imperium gebeurt.”

Margaret en Vanessa stonden met open mond te kijken, duidelijk niet in staat om te begrijpen wat Elena bedoelde. Margaret was het eerste die haar woorden probeerde te verwerken.

Lees verder op de volgende pagina