Skip to content
“Dat kan niet waar zijn,” zei ze met een rillerige stem. “Hoe… hoe zou je dat kunnen bewijzen?”
Elena haalde een map uit de kast naast haar bed en legde deze op de tafel. Ze opende de map en toonde hen een reeks documenten – contracten, eigendomsovereenkomsten, en een handtekening van haar vader. Het bewijs was onmiskenbaar.
“Ik heb het bewijs, Margaret,” zei Elena met een ijzige glimlach. “Je hebt nooit geweten wie je echt tegenover je had. En nu is het mijn beurt om te bepalen wat er met jou en je geliefden gebeurt.”
De kamer viel stil. Het geluid van de monitoren en de zachte adem van haar zoon waren de enige dingen die nog te horen waren. Elena voelde zich sterker dan ooit, alsof haar vader haar altijd had voorbereid op dit moment. Het zou geen gemakkelijke strijd worden, maar ze was bereid om te vechten voor haar zoon, voor haar erfgoed, en voor de toekomst.
Victor stond daar, zijn handen in zijn zakken, met een blik van pure paniek. Hij had alles verloren in een poging om te winnen, maar wat hij niet begreep, was dat hij nooit de kracht had gehad om te winnen tegen Elena.
“Wat ga je nu doen?” vroeg hij tenslotte, zijn stem onzeker.
Elena stond op van haar bed, haar ogen vol vastberadenheid. “Ik ga niet zomaar toestaan dat je mijn leven verwoest, Victor. Ik zal ervoor zorgen dat jij nooit meer mijn naam gebruikt. Jij en je minnares hebben dit niet goed begrepen.”
Ze draaide zich om naar Margaret en Vanessa. “Jullie zullen verantwoordelijk worden gehouden voor alles wat je hebt geprobeerd te doen. En dit ziekenhuis? Dit is mijn eigendom. Het zal niet langer als jullie speeltuin dienen.”
Met die woorden draaide Elena zich om en liep de kamer uit, haar hoofd hoog, haar hart sterker dan ooit. Ze zou niet toestaan dat de familie Brooksford haar ooit zou breken. Dit was pas het begin.