Alles veranderde op de dag dat ik Roberts advocaat ging opzoeken.

Ik had gewacht. Niet uit angst, maar uit precisie. Drie maanden lang had ik gekeken, geluisterd en geleerd. Ik wist nu precies wie Patricia was wanneer niemand keek. Ik wist hoe diep Daniels zwijgen werkelijk ging. En belangrijker nog: ik wist dat de waarheid sterker was geworden door geduld.

Die ochtend vertrok ik vroeg. Patricia dacht dat ik boodschappen ging doen. Ze gaf me een korte lijst mee en wat contant geld, alsof ik een huishoudster was. Ik knikte alleen maar en trok mijn jas aan.

De lucht was fris, en voor het eerst in maanden voelde ik iets dat leek op controle.

Het kantoor van de advocaat lag aan de rand van de stad. Een modern gebouw met glazen muren – koel en afstandelijk, maar eerlijk. Niet zoals het huis waar ik vandaan kwam.

Toen ik binnenstapte, keek de receptioniste me vluchtig aan. Mijn eenvoudige kleding en vermoeide gezicht vertelden een ander verhaal dan de waarheid.

“Kan ik u helpen?” vroeg ze beleefd.

“Ik heb een afspraak met meneer Van der Meer,” zei ik rustig.

Ze keek verrast, controleerde haar scherm en knikte toen.

“Ja, mevrouw… Eleanor. Hij verwacht u al.”

Natuurlijk deed hij dat.

Toen ik zijn kantoor binnenkwam, stond hij meteen op. Zijn blik veranderde van professioneel naar ernstig.

Lees verder op de volgende pagina