Noah aarzelde.

Zijn ogen gleden even naar de voordeur van de duplex, alsof hij wilde controleren of iemand meeluisterde. Daarna haalde hij zijn schouders een beetje op.

“Gewoon… spelen,” zei hij zacht. “We hebben veel rondgerend.”

Michael kende zijn zoon goed genoeg om te weten wanneer een antwoord niet helemaal klopte. Noah was nooit een kind geweest dat loog, maar hij was wel iemand die probeerde problemen te vermijden. Vooral wanneer hij dacht dat hij iemand anders ermee kon beschermen.

Michael dwong zichzelf kalm te blijven.

“Oké,” zei hij rustig. “Kom maar, laten we naar huis gaan.”

Noah knikte en liep voorzichtig naar de passagiersdeur van de SUV.

Toen hij probeerde in te stappen, gebeurde het.

Hij trok plots zijn adem scherp naar binnen en verstijfde, alsof een simpele beweging een onverwachte pijn veroorzaakte. Hij probeerde het te verbergen, maar Michael zag het meteen.

Dat was geen gewone spierpijn.

Michael liep naar hem toe.
“Wacht even,” zei hij zacht.

Noah keek nerveus.

“Pap, het gaat echt wel—”

“Laat me even kijken,” zei Michael rustig.

Hij legde voorzichtig een hand op Noah’s schouder. De jongen kromp bijna onmerkbaar ineen.

Michael voelde hoe een koude golf door zijn lichaam trok.

“Wanneer begon dit?” vroeg hij.

Noah keek naar de grond.

“Vandaag.”

“Wat is er precies gebeurd?”

Lees verder op de volgende pagina