Laura bleef bewegingloos in de deuropening staan.
Het woord dat het meisje had gefluisterd bleef in de lucht hangen alsof de tijd zelf even was gestopt.

“Mama…”

Carlos keek verbaasd op.

“Ze is in de war, mevrouw,” zei hij zacht. “De koorts maakt haar soms… verward.”

Maar Laura hoorde hem nauwelijks.

Haar blik bleef rusten op het gezicht van het meisje.
Op de ogen.

Die ogen.

Diezelfde diepe, warme bruine kleur.

Precies zoals…

Zoals Sofía.

Een herinnering die ze jarenlang had weggestopt, brak plotseling door haar zorgvuldig opgebouwde muren.
Tien jaar geleden.
Een ziekenhuis.
Een beslissing die ze nooit hardop had durven uitspreken.

Ze voelde haar keel droog worden.

“Hoe… hoe heet ze?” vroeg Laura langzaam.

Carlos streek voorzichtig over het haar van het meisje.

“Isabella,” antwoordde hij.

Laura voelde een rilling langs haar rug lopen.

Isabella.

De naam was anders.
Maar het gevoel dat haar borst samenkneep, was hetzelfde als toen.

Het meisje opende opnieuw haar ogen, deze keer iets helderder.
Ze keek Laura aan, alsof ze haar probeerde te herkennen.

Toen glimlachte ze zwak.

“Papa,” fluisterde ze. “Wie is die mevrouw?”

Carlos keek even naar Laura.

“Dat is… mijn baas,” zei hij aarzelend.

Lees verder op de volgende pagina

Pages: 1 2 3