Skip to content
Maria glimlachte licht, alsof de woorden van Lilia haar nauwelijks raakten.
Ze vouwde haar handen rustig op tafel en keek een moment naar de groep mensen om haar heen. Sommige gezichten herkende ze meteen. Andere waren veranderd door de jaren, maar de houding… die was nog precies hetzelfde.
Altijd vergelijken. Altijd indruk maken.
“Dus?” zei Igor ongeduldig. “Ga je het ons vertellen?”
Maria haalde rustig adem.
“Ik werk,” zei ze eenvoudig.
Lilia trok een wenkbrauw op.
“Dat is een verrassing,” zei ze spottend. “Maar waar precies?”
Een paar mensen leunden nieuwsgierig naar voren.
Maria nam een slok van haar citroenwater.
“Bij een bedrijf,” antwoordde ze.
Igor lachte luid.
“Dat klinkt indrukwekkend,” zei hij ironisch. “Een heel bedrijf!”
De tafel barstte opnieuw in lachen uit.
Maar Maria bleef rustig.
Ze keek naar het restaurant om zich heen. Naar de hoge ramen, de elegante lampen, het donkere hout van de vloer.
Toen keek ze weer naar Lilia.
“Ja,” zei ze. “Een bedrijf.”
Lilia zuchtte overdreven.
“Kom op, Maria. We zijn hier toch onder vrienden. Je hoeft niet geheimzinnig te doen.”
Maria glimlachte zacht.