De dokter legde het papier langzaam op zijn bureau en keek me ernstig aan.

“Mevrouw Margaret,” begon hij voorzichtig, “in het monster dat u hebt gebracht, hebben we een combinatie van kruidenextracten gevonden… maar ook een stof die niet standaard in thee thuishoort.”

Mijn hart begon sneller te kloppen.

“Wat voor stof?” vroeg ik, terwijl ik mijn handen in elkaar klemde.

Hij vouwde zijn vingers samen.
“Het is geen direct gevaarlijk gif,” zei hij. “Maar bij regelmatig gebruik kan het iemand slaperiger maken, trager laten reageren en… afhankelijker.”

Ik voelde een koude rilling langs mijn rug lopen.

“Afhankelijk?” fluisterde ik.

“Ja,” antwoordde hij. “Het kan ervoor zorgen dat iemand moeilijk zonder die dagelijkse dosis kan functioneren. Het beïnvloedt ook het geheugen en het concentratievermogen op lange termijn.”

Mijn adem stokte.

Zes jaar.

Zes jaar lang had ik elke avond die thee gedronken.

Ik liep in een waas naar buiten. De wereld om me heen voelde plotseling vreemd en onwerkelijk. Mensen liepen langs me heen, auto’s reden voorbij, maar het leek alsof alles gedempt was.

Waarom zou Alex dit doen?

Die vraag bleef maar door mijn hoofd gaan.

Hij had me nooit pijn gedaan. Hij had me verzorgd, me laten lachen, me gesteund toen ik dat het meest nodig had. Of… was dat precies het punt?

Toen ik thuis aankwam, zat hij in de woonkamer alsof er niets aan de hand was. Hij glimlachte toen hij me zag.

“Daar ben je,” zei hij zacht. “Ik maakte me al zorgen. Hoe was je afspraak?”

Ik keek hem aan. Voor het eerst in zes jaar zag ik hem niet als mijn veilige haven, maar als iemand die iets voor me verborgen hield.

“Goed,” zei ik, terwijl ik mijn tas neerzette. “Gewoon een controle.”

Hij knikte en stond op.
“Ik maak straks wat thee voor je. Je ziet er moe uit.”

Mijn hart sloeg een slag over.

“Nee,” zei ik iets te snel. “Vanavond niet.”

Hij keek me even onderzoekend aan, maar glimlachte toen weer.
“Zoals je wilt.”

Die nacht sliep ik nauwelijks.

Ik lag naast hem en luisterde naar zijn ademhaling. Regelmatig, rustig. Alsof er niets veranderd was.

Maar voor mij was alles veranderd.

De volgende ochtend besloot ik iets te doen wat ik al jaren niet meer had gedaan: ik belde mijn vriendin Elise.

Ze was altijd eerlijk tegen me geweest, soms te eerlijk. Zij was ook een van de mensen die me in het begin had gewaarschuwd voor Alex.

Lees verder op de volgende pagina