Skip to content
“Margaret?” zei ze verrast toen ze opnam. “Alles goed?”
Ik aarzelde even, maar toen vertelde ik haar alles.
De thee. De dokter. Mijn angst.
Er viel een lange stilte aan de andere kant van de lijn.
“Je moet voorzichtig zijn,” zei ze uiteindelijk. “Maar je moet ook zeker weten wat er aan de hand is. Confronteer hem niet meteen.”
“Wat stel je voor?” vroeg ik.
“Observeer,” zei ze. “Verzamel bewijs. En… misschien moet je ook eens naar zijn achtergrond kijken. Weet je eigenlijk alles van hem?”
Die vraag bleef hangen.
Wist ik alles van hem?
De dagen daarna deed ik alsof alles normaal was.
Ik glimlachte, we aten samen, we praatten zoals altijd. Maar diep vanbinnen was ik alert.
Ik begon kleine dingen op te merken die me eerder nooit waren opgevallen.
Alex gebruikte vaak zijn telefoon, maar nooit waar ik het kon zien. Soms ging hij naar buiten om te bellen. En hoewel hij altijd zei dat hij freelance werkte, had ik nooit echt begrepen wat dat precies inhield.
Op een middag, toen hij weg was, besloot ik zijn kantoor binnen te gaan.
Ik had daar nooit eerder rondgekeken. Het voelde als zijn privéruimte, iets wat ik altijd had gerespecteerd.
Maar nu niet meer.
Ik opende laden, keek in mappen, doorzocht papieren. De meeste dingen leken onschuldig: rekeningen, notities, oude documenten.
Tot ik een kleine doos vond, achterin een kast.
Mijn handen trilden toen ik die opende.
Binnenin lagen meerdere kleine flesjes. Groen. Precies zoals degene die ik in de keuken had gezien.
Daarnaast lag er een notitieboekje.
Ik sloeg het open.
Het eerste wat ik zag, was mijn naam.
Mijn hart bonsde in mijn borst terwijl ik begon te lezen.
Er stonden data in, met korte aantekeningen ernaast.
“Slaap verbeterd.”
“Rustiger gedrag.”
“Minder vragen gesteld.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
Verderop stonden nog meer notities.
“Dosering stabiel houden.”
“Geen argwaan.”
Ik sloeg het boekje dicht en stapte achteruit.
Dit was geen toeval.
Dit was gepland.
Toen ik die avond beneden zat, voelde alles anders.
De muren van mijn eigen huis leken me te observeren. Elke stap die hij zette, elke blik die hij me gaf… ik analyseerde alles.
“Je bent stil,” zei Alex terwijl hij tegenover me ging zitten.
“Ik ben gewoon moe,” antwoordde ik.
Hij knikte en stond op.
“Ik maak thee voor je.”
Mijn hart begon weer sneller te slaan.
“Oké,” zei ik dit keer.
Ik moest het zeker weten.
Ik volgde hem stilletjes naar de keuken, net als die avond.
En opnieuw zag ik het.
De groene fles.
De druppels.
De zorgvuldige bewegingen.
Maar deze keer stapte ik naar binnen voordat hij klaar was.
“Wat doe je?” vroeg ik.
Hij verstijfde.
Langzaam draaide hij zich om.
Voor een moment zei niemand iets.
Toen glimlachte hij zwak.
“Gewoon je thee maken.”
“Met dat?” vroeg ik, terwijl ik naar de fles wees.
Zijn blik veranderde.
Niet langer zacht.
Maar scherp.
“Je had dit niet moeten zien,” zei hij rustig.
Mijn keel werd droog.
“Waarom?” vroeg ik.
Hij zuchtte en zette het glas neer.